NATTENHAESDONCK

Onze deelgemeente Hingene… begrensd door de Schelde, de Rupel en de Vliet, daarbij doorkruist met mee dan twintig waterlopen en bezaaid met verschillende wielen, heeft zijn oorspronkelijke natuur weten te bewaren. Het is een land waar de mens steeds slag heeft geleverd tegen het water en toch steeds van het water heeft gehouden.

Een hooggelegen kouterweg, die de gemeente doorsnijdt, bijna parallel met de Schelde, Rupel en de Vliet, met als lager gelegen gedeelten de broeken*, met een zanderige onderlaag, bewijzen dat Hingene eeuwen geleden, voor de helft van zijn grondgebied onder water stond, zodat de kouter als het ware een duin vormde, een natuurlijk eiland tegen de opkomende vloed.

Achter die duinen was de heide; de benaming Eikerheide, het Heiland, de Keizersheide, de Vlieterheiden, de Leensheide en de Lodderheide spreken nog tot de verbeelding. Het waren verhogingen in het landschap waarop het water sinds lang geen vat meer had.

Naarmate het water zich in natuurlijke bedingen ging graven om af te vloeien, kwamen andere verhogingen of eilandjes bloot te liggen, namelijk de broeken. De mens ging dammen opwerpen tegen het wassende water. Zo ook moet de natuurlijke verhoging van Nattenhaesdonck zijn ontstaan. De eerste mensen waren er waarschijnlijk vissers, alleen al omdat het oeverbewoners waren, maar zullen waarschijnlijk op de hoger gelegen gronden aan landbouw hebben gedaan.

In 1101 had Nattenhaesdonck zijn kerk toegewijd aan de Heilige Drievuldigheid. Wegens de herhaaldelijke overstromingen waren de inwoners verplicht naar de hoger gelegen gebieden te vluchten. Zo bouwden ze dan een kapel te Hingene, om er hun zondagsplicht te vervullen. Veel later bij de teloorgang van Nattenhaesdonck, werd de kerk van Wintam gebouwd. De inwoners van Hingene én Wintam, en waarschijnlijk ook de inwoners van Eikevliet, zijn de kinderen van Nattenhaesdonck.

Wanneer wij ons op de Pastoor Huveneersheuvel bevinden dan kunnen wij alleen maar mijmeren en ons de vraag stellen – Hoe was het hier vroeger? Hier stond in 1101 reeds een kerk die herhaaldelijk door overstromingen werd geteisterd. Als wij op deze heuvel staan, dan is het voor elke Hingenaar, elke Wintamenaar en Eikevlietenaar een beetje “thuiskomen”.

In 1566, onder Spaanse heerschappij, werd de kerk van Nattenhaesdonck totaal verwoest en met de bruikbare grondstoffen werd het fort Sint-Margaretha gebouwd. Niet lang daarna bouwden de Nattenhaesdonckenaars een nieuwe kerk.

Op een plan van 29 september 1705, getekend door J. Van Landeghem vinden we daarvan een primitieve tekening, aan de hand van dewelke we hebben gepoogd bovenstaande reconstructie te maken.

Het geeft ons een idee hoe de kerk er voor de fatale overstroming van 1825 moet hebben uitgezien, toen ze daarna werd afgebroken, werden de in goede staat verkerende stenen gebruikt voor de fundering van de latere kerk van Wintam.

Een oud plan van 1775 bewijst tevens dat het portiek van de huidige pastorij te Wintam, in zijn geheel werd overgenomen van de pastorij van Nattenhaesdonck.

Geschreven op basis van de tekst van wijlen P. Van Reck.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s